07 NİSAN 2016 PERŞEMBE
KARANFİL KOKULUYDU
Bir pazar sabahıydı; yüzünde mahmurluğun,
Kahvenin buğusunda; tebessüm dal gülüydü.
Akşamdan mı kalmaydı sevmeye yorgunluğun,
Görünüşünde vardın; ruhun dünden ölüydü.
Koca bir hiç uğruna tükendi gitti yıllar,
Bir umut var diyerek aşındı uzun yollar,
Kapalıydı üst üste; yığılıydı umutlar,
Çıkarmaya çalıştım derinden gömülüydü.
Ruhuna sunmak için bütün sevda varımı,
Öyle arzulamıştım düşünmeden yarını,
Ben de bende sanmıştım kalbin anahtarını,
Açamadım bir türlü arkadan sürgülüydü.
Geriye dönmek çok zor yeniden sevmek demek,
Zoruma çok gidecek kalan günleri vermek,
Kolay değil unutup; başka birini sevmek,
Yağan yağmurda tenin karanfil kokuluydu.
M. AŞKLAR