HEP HÜZNÜN KUCAĞINDA

HEP HÜZNÜN KUCAĞINDA

Hep hüznün kucağında yaşamaya tutundum,
Rabbim görüyor zaten; karanlıklar çökünce.
Her sokak lambasına dayanarak yutkundum,
Rabbim görüyor zaten; gözyaşımı dökünce.

Hep hüznün kucağında gelişini bekledim,
Her acı gecesine; hasretini ekledim,
O resim mektupları okudukça kokladım,
Rabbim görüyor zaten; acıları çekince.

Hep hüznün kucağında yaşatıp öldürmeden,
Her sözün umudumun; yüzünü soldurmadan,
Dön dedim anlamadın isyanı dindirmeden,
Rabbim görüyor zaten; çilelerim artınca.

Hep hüznün kucağında hayaline vurgunum,
Her kader incittikçe; sanmayın ki durgunum,
Ben yıllar sonrasında yaşamaya kırgınım,
Rabbim görüyor zaten; yüreğimi yakınca.

Hep hüznün kucağında bulamadım dengimi,
Her duyan anlamadı, içimdeki kaygımı,
Mum yaktım koridorda başlatacak yangını,
Rabbim görüyor zaten; hayalimi yıkınca.

Ercişli Raif ARAS
Hüznümün Çeyiz Sandığı