Yazar: Raif ARAS

ERCİŞ DEPREMİ
(KUMDAN KALELER) 

Bir yarım asırlık dostumdu benim,
Kül oldu Erciş’te kumdan kaleler.
Her bahsi geçtikçe yanıyor canım,
Kül oldu Erciş’te kumdan kaleler.

Marangoz, sebzeci, boyacı, kasap,
Kumdan kalelerde kurdular hesap.
Kalınca ellerde bir keser birde sap,
Kül oldu Erciş’te kumdan kaleler.

Hep işveren oldu parası olan,
Aklına estikçe yaptı bir plan,
Proje, mühendis hep falan filan,
Kül oldu Erciş’te kumdan kaleler.

Ölümlerin sebebidir sancımız,
Ölen ana,baba,kardeş,bacımız,
Yüreğimiz yandı, aynı acımız,
Kül oldu Erciş’te kumdan kaleler.

Çoğu sevdiklerim kayboldu bir an,
Seveni ayırdı bu kalleş zaman,
Sanki bir şakaydı, sanki bir yalan,
Kül oldu Erciş’te kumdan kaleler.

Borç harç demediler, bir ev almaya,
Tek amaç gündelik huzur bulmaya,
Kimse istemezdi, böyle olmaya,
Kül oldu Erciş’te kumdan kaleler.

Kendi kendimizin olduk katili,
İlave kat için seçtik tatili,
Her kolonda kestik bir demir teli,
Kül oldu Erciş’te kumdan kaleler.

Rengarenk boyandı dıştan söz için,
Kapıya “üzerlik” astık söz için,
Ham betonu seçtik bir kaç yüz için,
Kül oldu Erciş’te kumdan kaleler.

Kumdan kalelerde hayat gamsızdı,
Bir deprem sonrası kuma kan sızdı,
Sevdiği kulede seven cansızdı,
Kül oldu Erciş’te kumdan kaleler.

Giden dünya malı; olmazsa olmaz,
Mal yerine gelir; can yeri dolmaz,
Umarım kimseler vebalde kalmaz,
Kül oldu Erciş’te kumdan kaleler.

Sözlerim meclisten dışarı lakin,
Yıkılan evlerin tarihi yakın,
Suçu ne idi ki bu asil halkın,
Kül oldu Erciş’te kumdan kaleler.

Sokağa çıkmaya can dayanmıyor,
Kimse bu olana anlam vermiyor,
Öyle bir tufan ki zaman bilmiyor.
Kül oldu Erciş’te kumdan kaleler.

wwwraifaras.com30.10.2011

GS.4(2015′ E Ekle)

AĞLAMAK İSTEMİYORUM

Yakalanmışım zamanın pençesine,
Seni sevdiğim bir tarihten geliyorum…
Yokluğun bestesiz bir şarkı gibi dilimde,
Parçalanmış resimlerin arkasındaki yazı gibi;
Hayel meyalim düşününce…
Biliyor musun!
Sivilce yüzlü çağları geçtik,
Gün; gidenin ardından ağlama günü değil.
Her gecenin karanlığında aklıma gelsen bile,
İçimde gül ve dikeni gibisin;
Yeniden desem yüreğimi kanatırsın,
Biliyorum…
Bir Ekim ağırlığının ayazında;
Saçlarımı okşayan değilsin,
Boşuna karanfil kokan kadın olma,
Beni kendi yalnızlığına sürükleyemezsin.
Karanlıklar yalnızlığımı almazken üstümden,
Senli günlerimi soyundum buralarda.
İsterse yarım kalsın bütün dizeler,
Yada rüyalarımın bir yerinde uyansam da ansızın;
Sancılar bassa da en mutlu anımda,
Seni düşünüp her gece gizli gizli;
Ağlamak istemiyorum.
En  tenha yerine yerleştirdim kalbimin,
Herkes yanımdan geçerken umarsız;
Sen orada kal.
Hiç dönmemek üzere gönderdim seni,
Ömrümü derin bir sensizliğe gömdüm;
Kaybolan bir günün sızısı gibi…
Ardından;
Bütün mutsuzlara liman yaptım yüreğimi.
İhtimaller çok çok uzak,
Unutulmuşluğun sınır boylarında nöbete çık;
Bir hudut taşında beni kurşuna diz,
Sonra;
Ufuk çizgisinin gizinde yak beni.
Musallada küllerim koyma,
Savur rüzgara karşı;
Esmer tenli zamanlarda kal…
Anılarımı serbest bırak giderken,
Naz ettiğin günlerin hatırına unut beni.
Zorlama hayallerimi,
Seni düşünüp her gece gizli gizli;
Ağlamak istemiyorum.

raifaras.com 12.05.2018

YELKOVAN

c)Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin
kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

ERCİŞTE DEPREM

Yeniden! Otuzbeş yıl sonra yeniden. Bir daha…Canlar yola düştü. Habersiz, gözler parladı toz bulutunun arasında. Herkes koşuyor. Herkes konuşuyor. Fakat kimse kimseyi duymuyor, anlamıyor.Kumdan kaleler azap verdi bedenlere… Altında kaldı duygular. Yıktı bütün düşleri. Beraber gitti söylenemeyenler… Ocaklar üstüne kurulmuş kazanlarda kaç defa sular ısındı. Her can için bir “sela” . Her  sela’nın ardından; kumdan kalelerin arasında çoğalan çığlıklar yeni artçılardan daha etkili…

Çoğunun nefes alırken yuttuğu tozlar, çığlıklarını tıkadı. Zamana yenik düşmeden boğuldular. Öyle ya; belli ki zamanın hiç bitmeyen yası kalacak hatıralarda. Sokaklarında kimse gezemiyor, teğet geçiyor ayaklar. Acıların elense çektiği yerde; kanatlanıp uçuyor sanki zaman. Bir can daha diyorlar ama zamana yenik düşüyorlar. Ateş düştüğü yeri yakıyor önce. Sözcüklerin sessiz çığlığında, paslı bir kama gibi battı içime tarih… Aslında hiç kimsenin acısı yalnız değil. Sanki herkes herkesin katili  gibi… Pervaz kalmamış ki kuşlar tünesin. Birbirlerinin yanından geçiyor, birbirlerini adeta tanımıyorlar. Yüreklerinde kendilerini mahkum etmişler  sanki.

Yalnızlık ve çaresizlik kendini soğuğun soluğuna bırakırken; bir enkazın başında güneş, öpüyor en serin gecenin alnından. Ölenle ölünmüyor… Çaresiz günlerin terkisinde kalmış gibi; kül yüzlü suratlar karşılıyor. “Merhaba” diye başlayan sözlerime; “gelinim”, “torunum”, “yengeni”, “oğlumu”, ” kardeşimi” ,”annemi”, “babamı” yada “falanca arkadaşı” kaybettik diyen cevaplar geldikçe, göz çukurlarımıza yaşlar hücum etti. Yüz kaslarımız konuşmamızı engelledi. Yutkunamadık. Ancak bakışlarımız yetişti imdadımıza… Zaten korkunun sindiği yüzlerde tebessüm; acıların içinde sırıtmaya dönüşüp kayboluyor. Bunu bütün yüzlerde gördüm. 1976 yılı depremini çok ama çok iyi hatırlıyorum. Acı hepimizin.Tarih küflü bir sayfada tutacak yazılanları… Resmi tarihin kayıtlarında başka, bende başka kalacak kayıtlar. Ölüm tutanaklarında adına rastlayamadıklarım yada görmek istemediklerim var. Evinde yemek yediklerim, düğününde halay tuttuklarım, ellerinden öptüklerim ve daha niceleri…

Solgun ve çatlamış dudakların ağıtlarında, yeniden ölüyor arkada kalanlar. Gitmek mi zor, kalmak mı zor dercesine… Gülüşler buruk, zamanlar esmer ve kimsesiz. Gidenlerin ardından dökülen sular; göz yaşlarıdır.

Kırılma noktası olan Van Gölünün yüzü kaynarken; yatağı acılı ve sıkıntılı. Çizgisi derin bir yara ve yalnızlık getirdi. Günün anısından değişmeyen tekşey, eski fotoğraflar ve çarşının ortasındaki “Şehitler Çeşmesi’nin” göğsüne iliştirilmiş saatin hala 13.41 olarak zamanı tesbit edişidir.

Şimdi zaman camların buğusunda.

30.10.2011raifaras.com

(2015’E Ekle)